Арсенал vs. Барселона (Preview)

Убедливо најатрактивниот пар во осмина финалето на Шампионската Лига е дуелот на Арсенал и Барселона. Овие два тима во последните 5 години се среќаваат редовно во нокаут рундите со што развија едно мало ривалство. Актуелна е и сагата за заминувањето/останувањето на капитенот на Арсенал - Цеск Фабрегас во Барселона. Двата тима негуваат тотален, напаѓачки фудбал, убав за гледање, допадлив. Неколку добри причини за одличен двомеч после кој ќе останеме пократки за еден голем фудбалски великан во доигрувањето на ЛШ. Мојата анализа на натпреварот ја презентирам во 4 точки:

Барселона сега и лани

За разлика од минатата сезона Барселона оваа сезона е покомплетен тим. Тимот лани имаше недостиг на фудбалери (резерви) за одредени позиции. Годинава скоро за секоја позиција конкурираат по најмалку двајца. Најголемиот квалитет кај Барселона според мене е универзалноста на повеќето од играчите. Во даден момент еден фудбалер може да одговори на повеќе позиции. Па така се навикнавме да го гледаме Бускетс како централен дефанзивец, како реализатор, деструктивец итн. Адриано може да игра како лев и десен бек, Меси игра на секоја позиција во среден ред и напад. Жерард Пике се издигна во дефанзивец од светска класа. Педро го развива талентот во позитивен правец и станува значаен фактор за успесите на тимот. Виља е константно корисен. Можеме да додадеме уште една реченица за Барса сега и лани: Во својот состав Барселона има осум фудбалери кои се светски шампиони во фудбал.

Фабрегас против Меси

Арсенал сега и лани

Арсенал оваа сезона е генерално подобар од ланската. Венгер донесе врвен стрелец кој покрај одличното движење без топка, добро игра и со глава (Шамак). Ван Перси полека, но сигурно ја наоѓа својата форма. Најзначајно нешто за тимот е конечното пронаоѓање на вистинскиот среден ред. Венгер долго време бараше и конечно доби комплетно добра средина – Насри, Фабрегас, Волкот, Вилшер, Диаби, Сонг повеќе не се деца што ќе блеснат на еден натпревар и ќе чекаме после 5 меча да го повторат истото. Им се случија неколку кикс натпревари во првенството, но сепак сеуште се во конкуренција за насловот. Дали конечно „дечињата на Венгер“ пораснаа? Ќе почнат ли да ги добиваат големите мечеви?  

Двомечот лани

Првиот натпревар имаше чуден тек. Барселона го одигра веројатно најдоброто полувреме под водство на Гвардиола, но за жал не реализира ниедна прилика за гол. А имаше барем 5 сто отстотни шанси. Се случи вистинска канонада на голот на Алмунија. Но французинот одолеа. Во вториот дел речиси без некој сериозен притисок Ибрахимовиќ реализираше на два пати за убедлива предност. И кога сите очекуваа голема победа на Барселона во гости, „децата“ се разбудија и го направија двомечот интересен.

Реваншот на Камп Ноу може комплетно да се нарече Меси против Арсенал. И нема да згрешиме ако така го наречеме. Водечкиот гол на Бендтнер значеше само поттик за Лео Меси да ја одигра можеби партијата на кариерата. Четири гола против Арсенал, во елиминациска фаза, во реванш натпревар е достигнување кое го можат само најголемите.

Двомечот сега

Очекувам еден многу посилен Арсенал од ланскиот. Но и многу претпазлив Арсенал особено на првиот натпревар дома. Многу битно ќе му биде на Венгер да замине на реванш со празна мрежа. Најважно од се според мене е Арсенал прв да стигне до водство. Најслаба точка кај Барселона е левата бековска – каде одново ќе мора да игра Максвел (најслабата алка од ланскиот прв наптревар).

Од друга страна ако го изземеме ремито на Барса во Хихон, ако додадеме 3 дена одмор, комплетна посветеност, мотивирани фудбалери, сериозност во пристап, претходна серија на непобедливост тогаш од Барселона знаеме што да очекуваме – одење на гол повеќе од противникот дури и на неговиот терен. Најслаба точка кај Арсенал е одбраната. Тука е големата предност на Барселона.

Генерално двете екипи ја сакаат топката во свој посед и се покомотни кога ја имаат во себе. Кој ќе ја добие битката за поседот на топка? Дали Бускетс или Вилшер, дали Чави или Фабрегас, дали Иниеста или Насри, Меси или Волкот, кој ќе биде факторот Х? Премногу прашања и премногу дали. Пресметката почнува во 20:45! Фудбалски сладокусци време е за уживање!

Грандиозната победа од друг агол [Барселона 5:0 Реал Мадрид]

29 Ноември, 2010 година. Прекрасна роденденска забава на „Камп Ноу“. Петарда! Голема победа! Вечниот ривал комплетно уништен, понижен, растурен. Милионите навивачи на Барселона низ целиот свет се израдуваа на победата. Тиражните печатени медиуми ги пласираа своите бомбастични наслови. Насекаде фалење за гламурозната претстава на „Лос Кулес“. Нема човек на планетата што остана рамнодушен на претставата на момците на Пеп...

Најголем фраер во радувањето - Пике

Рапсодија во сино/црвено

Сабота, 13 Ноември. Вечер за паметење во Каталонија. Вечер за паметење за искрените фанови на Барселона. Вечер на многу рекорди, но најважно од се вечер на најдобрата овосезонска партија на Барса.

Сезонава Барселона игра одлично на гости. На свој терен паднаа Атлетико Мадрид и Билбао. Барса имаше одлични партии и на домашен терен. Севиља и Панатинаикос примија „петарда“. Сепак и покрај не толку убедливиот резултат натпреварот против Виљареал слободно можам да го оценам како најдобра претстава на Барса.

Генерално формата на тимот оди во нагорна линија. Сите точки во тимот функционираат одлично во континуитет, на неколку последователни мечеви. Сепак натпреварот против „Жолтата подморница“ беше демонстрација на најдоброто од Барселона. За тоа придонесоа два фактори: 1) Одличната форма и 2) Катастрофална судиска грешка.

Натпреварот започна со фантастични 25 минути во кои Барселона приреди вистинско фудбалско задоволство. Одамна немам видено таков проток на топка, толку инвентивни додавања на средината на теренот, пронаоѓање на најдобро поставениот соиграч во поле, префрлање на тежиштето на игра во вистински момент. Сето ова можеше да се види од Барселона во тие први 25 минути. Во нив падна и првиот гол. Акцијата започната од „архитектите“ на Барса Чави и Иниеста, ја заврши Виља со интересно гол решение - го мина Марчена со мало поткопување на топката, за подоцна смирено да реализира. Сепак во овој период се случи и нешто скандалозно. Одново по феноменална акција од средината Меси беше проигран во празно. Педро дури и реализираше во ситуација кога остана без голман пред голот на противникот, но линискиот судија подигна знаменце за офсајд. Скандалозно! Прецизните аналитичари брзо после натпреварот преку ТВ снимката открија дека Меси бил 1.2 метри поназад од последниот одбранбен играч на Виљареал. И најлошо од се. Тимот излезе од колосек. Во следниот напад Нилмар постигна гол после одлична соло акција и лошото покривање од Абидал. До крајот на полувремето Барса играше нервозно и исфрустрирано. Се коментираа судиските одлуки кои до крајот на полувремето беа коректни, но судиите го навлекоа гневот на гледалиштето.

Во вториот дел тимот се смири. Потребни беа 5-6 минути за Барса да ја заигра својата игра. Експлозијата дојде по 13минути. Меси одигра неколку еден-два додавања со Педро за во свој стил да реализира со лоб од мртов агол. Ремек дело на „аргентинскиот волшебник“. Најважно од се работите беа поставени на свое место. До крајот на мечот се очекуваше се да помине мирно, но се случија уште неколку занимливи моменти. Судијата не го исклучи Максвел во ситуација кога фаулираше играч на Виљареал кој беше во позиција за гол, а резултатот го затвори Меси со гол од класична офсајд ситуација. По којзнае кој пат Меси забележа double-score зад своето име.

Фантастичната претстава на тимот вечно ќе ја памети Карлес Пујол – долгогодишниот капитен на тимот кој го одигра 500тиот натпревар во тимот. Голема чест за капитенот, голем јубилеј за еден професионален фудбалер. Доколку остане да игра до 40ка како што најави неколку пати оваа бројка може да оди далеку нагоре.

За крај уште еднаш ќе потенцирам дека ова беше најдоброто од Барса за оваа сезона, против најдобриот противник кој истрча од другата страна на теренот. Иако многумина го издвоија Лео Меси како играч на мечот сепак таа одлука е претешка за донесување. Дани Алвес остави 200% од себе на теренот, Иниеста имаше брилијантна партија и премногу убави дриблинзи и потези (буквално ги излуде халфовите на Виљареал), Чави беше маестрален, Бускетс одличен како трансмитер во акциите, Пујол стандардно добар во расчистување на опасностите, Максвел се подобар и подобар. Според ова јас би кажал дека ТИМОТ е тој кој заслужува оценка за најдобар на натпреварот. Тимот кој влегува во фантастична форма пред долго очекуваниот спектакл – Понеделник, 29 Ноември „Ел Класико“.

Европски квалификации, Македонска приказна ...

Поводот што по подолго време пишувам текст се Евро квалификациите и Македонската по малку тажна приказна во истите. Доста интересни и заплеткани изгледаат групите по 4 одиграни кола. На некои места патниците за ЕВРО 2012 веќе се наѕираат, други групи пак како нашата се тотална мистерија. Да сум до толку наивен и да не го користам здравиот разум би можел да напишам – „Дури и ние имаме шанси да фатиме приклучок“. Но за жал не е така! Навистина тажно!

Македонската фудбалска репрезентација е навистина чудна приказна. Таман сите ќе кренат раце од неа, ќе одиграме мизерна партија против административците од Андора (откако напуштиле од работа), ќе се изрезилиме до крај против Ерменија и повторно искра надеж, повторно нешто неочекувано – одличен натпревар против Русија, добра тимска партија – арно ама пак приказната завршува (овој пат) со незаслужен пораз. Натпреварот против Русија докажа едно најдобри сме кога се браниме со бункер тактика и дека дури ни против селекции како Андора и Ерменија не треба да се занесуваме со претерана офанзива – едноставно толкави ни се напаѓачките способности (Пандев извини ти си исклучок).

Што се однесува до Русите навистина треба да бидат пресреќни што заминаа дома со полни раце, иако ништо не покажаа. Полека, но сигурно се покажува дека „Словенечката шлаканица“, не целосно ја научиле. Сепак и покрај бледилото од „Филип Втори“ Русите се први во групата и така и ќе презимат.

Што се однесува до нас едно мало БРАВО! Искрено не очекував добра игра после 60тата минута кога најчесто паѓаме и излегуваме од колосек. Спротивно од тоа машки нападнавме токму во тој период кога сфативме дека противникот не е ништо посебно (барем денеска не беше). На судијата нема што многу да му се лутиме иако беше некако расеан на целиот натпревар. На Илчо нема што да му замериме иако промаши пенал. Слободно може да го прогласам за играч на мечот бидејќи се што се случи по интересно и тој беше тука. Штета за пеналот, но кога срцето се остава на терен публиката знае да награди.

Останатиот дел ќе го прокоментирам во неколку реда: Фантастични три репрезентации непобедливи и убедливи – Холандија, Шпанија, Германија. Едноставно незапирливи за своите противници. Германија до душа имаше не ресепектабилен противник, но оваа и победата над Турција и максималните 12 бода говорат сами за себе. Холандија не запира и продолжува да игра допадлив фудбал и да реди победи изразени со голема гол разлика. Незавршената работа во ЈАР ја преточија во позитивна енергија и максимална 12ка на стартот од ЕВРО квалификациите. Шпанија е уникатна фудбалска машина. Иако тимови машини користиме за екипи базирани на физичка сила и воиграност, оваа е со малку поинаков карактер. Убавината во играта, секој потег на теренот од бек – до центарфор, секој дриблинг, гол или проигрување – сето тоа Шпанците го претворија во уметност. Кога без на пример еден Чави, еден Цеск Фабрегас се гази Шкотска (иако резултатски не така изразено), а противникот ќе се „стави во шише“ тоа е само демонстрација на моќ на актуелниот светскиот владетел.

Деновиве по социјалните мрежи пишував на тема англиски фудбал инспириран од нечовечност на Де Јонг и кршењето нога на противникот при што судијата не свирна ни фаул. Тематиката во тие написи беше Англискиот фудбал – добро прикажан на телевизија, преноси со многу камери, репетиции, полни стадиони (пред се, дури и кога играат Кру – Нортемптон J). Но поентата е нешто сосема друго – позади целата таа добро организирана претстава стои неквалитетен фудбал – традиционалистички, долги топки, „тепање“ по теренот, остра и груба игра (толерирана од судиите), повеќе црномурести орачи по теренот отколку бразилски магионичари, повеќе британски воинствени фудбалери, отколку креативци. А публиката – иста како и фудбалот премногу врзана за традицијата. За стартот на Де Јонг следуваше „нормална“ бууурна реакција од целото гледалиште бидејќи нивниот „воин“ машки се бори. „Ако сакате борба организирајте гладијаторски игри!“ Затоа каков е фудбалот во лигата такви се и резултатите на репрезентацијата. Мизеријата против Црна Гора, Тунис на СП, Македонија и неинвентивноста се последица на играњето таков фудбал во првенството. Доколку нешто не променат (а тешко менуваат) нема да се потсетат долго на 1966.